| |
Tijdens mijn opleiding tot kleuterleidster werd vaak een beroep gedaan op het beleven met heel je lichaam, van de omringende wereld als methodiek om je die wereld eigen te maken. Geef kinderen geen opdracht om iets te tekenen of te knutselen als ze dit nog nooit gevoeld, geroken, geproefd of gezien hebben. Ondersteun verbale kennisoverdracht met rollenspel en ruimtelijke beelden was altijd het advies van de docenten. Observeer het individu en probeer met persoonlijke stimulansen een antwoord te geven op de vraag naar ontwikkeling en groei was een veel gehoorde boodschap. Samen met het kind met zo weinig mogelijk verbale en emotionele begrenzingen op ontdekkingsreis door de wereld zo heb ik de boodschap van de opleiding ervaren.
Toen is ook de basis gelegd voor wat ik al sinds 1980 het liefste doe: Op een zintuiglijke manier contact maken met de mij omringende wereld en de mensen die daarin wonen
Met deze kennis en ervaring ben ik als activiteitenbegeleidster gaan werken in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. En zoals het vaker gebeurd ontstaan gelijkluidende oplossingen voor.
In 1980 maakte ik voor mijn
activiteitengroep de eerste zintuigenhoek
afgeschermd met een gordijn en
zachte matrassen op de grond. Ik liet mijn leerlingen allerlei zintuiglijke ervaringen opdoen en bedacht allerlei sensopatische activiteiten om een antwoord te geven op hun vragen over de wereld om hen heen. Na een excursie aan de Hartenberg in Ede kwam ik er achter dat deze manier van aandacht geven 'snoezelen' heet.
Na verloop van tijd begon ik ook het poppenkastspel om te zetten naar zintuigtheater, snoezeltheater of belevingstheater. Geweldig vond ik het om mensen met behulp van zeer eenvoudige middelen ervaringen aan te bieden waardoor hun persoonlijkheid even naar buiten komt. Ogen die oplichten en een glimlach die verschijnt.
Via een probeersel met bestaande muziek is mijn werk nu mijn lust en mijn leven waar ik op professionele wijze nu, met speciaal gecomponeerde muziek, eigen gemaakte poppen en -objecten mensen met een communicatiebeperking, een verstandelijke beperking of dementie, even het gevoel kan geven dat ze er mogen zijn. Dat ze een belangrijk onderdeel vormen van mijn belevingswereld.
Daarnaast voel ik mij ook nog steeds aangetrokken door peuters en kleuters. Niet alleen vanwege de speciale poppenvoorstellingen die ik maak in het kader van de Nationale Voorleesdagen, maar ook doordat ik bemerk dat kinderen tegenwoordig de wereld niet meer beleven met heel hun lichaam. Er ontbreekt zintuiglijke informatie die in ons belevingscentrum via snoezelen weer ontwikkeld kan worden. Snoezelen als methodische werkvorm om in een sfeervolle omgeving de wereld met de zintuigen samen te (her)ontdekken.
